Vrienden van je vertellen vol ongeloof over je aantrekkingskracht op vrouwen. Dan fietst er een meisje langs en weet jij haar binnen dertig seconden van haar fiets te kletsen om koffie te gaan drinken. Je kunt het geen versieren meer noemen, het is eerder betoveren, zeggen ze. Hoe doe je dat?

Je denkt toch niet dat ik daarover ga praten?

Waarom niet?

Als ik iets lelijk vind, is het wel als mensen een emotionele striptease doen in een interview. Wat kan mij dat nou schelen. Laatst keek ik naar een oud interview van Ischa Meijer waarin Lee Towers over zijn vader zat te vertellen. Maar dat interesseert me allemaal geen reet. Ik heb ook wel eensvan die vragen gehad als (zet zalvende stem op): ‘En dat kleine jongetje, is dat er nog?’ Dat kleine jongetje? Donder toch op man! Het gaat altijd over het GE-VOEL. Gelukkig denk ik dat het psychologiserende interview zijn beste tijd heeft gehad.

Wat vind je er zo lelijk aan?
Het is vooral die verslaving aan publiciteit die je bij sommige mensen ziet die ik pathetisch vind. Echt gênant. Op een bepaald moment hebben ze echt niks meer te vertellen en trekken ze al hun kleren uit. En als die uit zijn, denken ze: o, wat heb ik nog meer? Ah, mijn ingewanden, zal ik die dan ook maar laten zien? Kijk, kijk, kijk! Dat is een tredmolen waar ik niet in terecht wil komen. Ik krijg ook altijd spijt als ik een interview toezeg. Ze zeggen dat je spijt krijgt van de dingen die je niet doet, maar ik heb nog nooit gedacht: kut, had ik toen dat interview met de 'Margriet' maar wel gedaan. Wat een gemiste kans. Hè! Ik ben ijdel genoeg om aandacht leuk te vinden maar ik hou daar toch altijd een beetje rauw gevoel aan over. Voor mij is het puur zakelijk, al weet ik dat het ergens een beetje oneerlijk is, wel interviews geven en tegelijkertijd niks willen zeggen.

Laat ik dan iets algemeners over vrouwen vragen. Wat is volgens jou het grootste misverstand dat vrouwen over mannen hebben?
Ik denk dat vrouwen mannen juist best goed doorhebben. Doordat mannen maatschappelijk gezien altijd meer macht hadden, hadden ze niet zo veel te verliezen, en hoefden ze niet zo geheimzinnig te doen. Vrouwen daarentegen hadden heel lang niks te vertellen en moesten daardoor manipulatiever te werk gaan om toch te krijgen wat ze wilden. Zo zal de vrouw ook, als ze de man eenmaal aan de haak heeft geslagen, als eerste datgene kapot maken waardoor ze werd aangetrokken. Want dat maakt hem natuurlijk ook aantrekkelijk voor andere vrouwen en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Haha!

In je shows vertoonde je een tamelijk cynische kijk op de liefde. Hoe zie jij de liefde nu?
Nou ja, dat was hoe ik het toen zag. Maar het is natuurlijk aan verandering onderhevig. Kijk, over het hele onderwerp liefde of de verhouding tussen mannen en vrouwen kunnen we tien uur praten. En morgen kunnen we gewoon weer overnieuw beginnen, je raakt er namelijk nooit over uitgepraat. Want vrouwen zijn wezenlijk anders dan mannen. En omdat jullie anders zijn dan wij, zullen we elkaar nooit echt helemaal begrijpen. Daardoor blijven we ook geïnteresseerd in elkaar. Want op het moment dat je iets helemaal begrijpt, is de kans vrij groot dat je je interesse verliest.

Geloof jij dat het mogelijk is in een langdurige relatie, zonder de spanning van de begintijd, er een goed seksleven op na te houden? Of is dat een gecultiveerd iets?
Ik denk dat het sowieso vrij uitzonderlijk is dat mensen de rest van hun leven gelukkig met iemand kunnen zijn. En of de seks dan ook nog goed blijft? Ik weet het niet. Niemand is namelijk eerlijk over seks. Zelfs niet in onderzoeken volgens mij. Ik weet wel dat iets nieuws, iets onverwachts, natuurlijk altijd spannend is en doorgaans erotischer dan het bekende. Dus dat maakt het er wel lastig op in een langdurige relatie. Maar ja, dan wordt de vraag: wat vind je belangrijker? Veiligheid of spanning, sensatie en opwinding? Die keuze wordt bepaald door hoe bang je bent om alleen te zijn. Natuurlijk zijn er ook heel veel mensen die proberen een beetje van dit en een beetje van dat. Via heel veel rationaliseren en praten wordt dan een poging gedaan om allerlei oerinstincten in bedwang te krijgen. Maar dat is volgens mij een heilloze weg, want die instincten zitten er nou eenmaal. Daarom denk ik ook dat over duizend jaar het hele fenomeen van seksuele jaloezie niet meer bestaat. Want eigenlijk is dat een soort onmogelijk iets.

Je optredens doe je met zoveel energie dat je na afloop liters vocht uit je jasje kunt wringen. Beleef jij de liefde ook zo intens?
Nou, er is wel een groot verschil tussen het werk en de liefde. Het voordeel van werk vind ik dat je dat helemaal in de hand hebt. Soms sta ik op het podium, en voel ik dat ik het publiek naar m’n hand zet en dat ze met me meegaan. Dat is heerlijk. Die controle heb je nooit in liefde en relaties.

Je hebt al jaren een vriendin met wie je een heel gelijkmatige relatie hebt. Denk je als je op straat loopt eerder aan hoe een grap beter kan of heb je ook weleens de gedachte: ik ga vanavond lekker andijviestamppot maken voor mijn meisje?
Andijvie....(lange stilte) ...Nee, sorry, ik ga dat niet doen. Ik ga niet over mijn relationele privéleven praten. Ik wil alleen maar dvd's aan naïeve vrouwen verkopen!

De lezeressen van Red zijn anders bovengemiddeld intelligent.
Haha, en dat geloof jij? Over naïef gesproken. Laat ik tegen de lezeressen zeggen: Meiden, volgens mij kunnen jullie je tijd veel beter besteden dan met het lezen van vrouwenbladen. Maar als je het leuk vindt, doe het gerust. Als het handwerk en het huishouden er maar niet onder lijden. Zolang het huis aan kant is en er staat een pot eten op tafel, kunnen jullie wat mij betreft doen wat je wilt. Vrijheid blijheid, zeg ik dan.
Maar nee, ik heb er natuurlijk alleen maar bij te verliezen door uitgebreid mijn diepere zielenroerselen aan de wereld kenbaar te maken.

Mannen hadden toch niets te verliezen omdat ze de macht in handen hadden?
Jawel, toch wel. Zoals ik net zei: op het moment dat je iets hebt doorgrond, verliest het je interesse. Dus als ik nou volledig mijn ziel op tafel leg, zal het publiek haar interesse in mij verliezen. Dan hebben ze dat boekje op een gegeven moment wel uit.

Het Ivo Niehe-principe?
Ivo Niehe! Nou ja zeg, dat is echt... Jezus Christus, ik ben wel eens eerder beledigd, maar dit....

Nou ja, Ivo huldigde lange tijd hetzelfde standpunt en gaf daarom nauwelijks persoonlijke interviews.
Hmm, wat heeft die nou te verbergen? Wat zou die in zijn keldertje hebben liggen? Heb je zijn theaterprogramma weleens gezien? Jezus Christus man. (Zingt met keurige intonatie): "Een allochtoon...." Dat is echt waar, haha, zo gaat één van zijn liedjes. En dan een paar van die integere pianoakkoordjes erbij... Dat is echt fantastisch, wat heb ik daar om gelachen!

Maar er zijn toch ook mensen, ik noem een Heleen van Royen, die het publiek door en door kent en die nog steeds interessant bevonden worden.
Ja, maar zo'n soort artiest ben ik niet. Ik ben niet vies van aandacht, maar mijn grootste angst is dat mijn werk erdoor in gevaar komt. Dat is waar het om gaat.

Hoe reëel is die angst?
Nou ja, het zal waarschijnlijk wel een irrationele angst zijn. Maar ik ben gewoon bang dat ik opgeslokt word door oninteressante dingen, mijn concentratie verlies, en daardoor mijn werk niet meer goed doe. En ik ben bang dat ik dan in één keer door alles en iedereen word uitgekotst. Zeker, iedere artiest geilt op aandacht, maar als het over je privéleven gaat, vind ik het om die reden griezelig worden.

Laten we het dan over je werk hebben. De film ‘Gewoon Hans’ waarin jij de hoofdrol speelt, gaat over een hardcore Hans Teeuwen fan wiens dochter psychisch in de war raakt. Heb jij veel last van dat soort fans?
Mondjesmaat. Er zijn veel mensen die mij nadoen, maar nooit waar ik bij ben. Er is nog nooit iemand voor mij gaan staan die zei: ‘Moet je eens horen hoe goed ik jou na kan doen’. Toevallig belde er laatst wel een Limburgse man aan met zijn zoon. (Zet Limburgs accent op): "Ja, hallo? Hans Teeuwen? Wij komen voor een handtekening". Ik zeg: Het is wel een beetje ongebruikelijk om daarvoor aan mijn deur te komen. Die man: "Ja, maar hoe moeten wij anders met jou in contact komen?" Ik zeg: ja maar ik ben in bespreking, ik durfde ze niet eens af te poeieren, dus toen zeiden ze: "O, nou dan komen we later wel terug." Gelukkig hebben ze dat niet gedaan.

Naast die film is er een dvd uit van je optredens in Londen, een dvd-box met al je Nederlandse werk, een cd en een boek met liedteksten. Wat doe je met het geld dat dat allemaal op gaat brengen?
Niet zo veel.

Hou je bijvoorbeeld van mooie auto's?
Nee, ik leef eigenlijk best sober. Het meeste geld gaat op aan taxi's en eten in restaurants. Ik koop geen spullen, ik heb geen auto, maak ook geen verre reizen, dus ik maak niet echt overdreven veel geld op. Het is me ook niet om het geld te doen. Als ik snel rijk had willen worden, had ik gewoon nog één of twee tournees moeten doen in Nederland, dan was ik echt helemaal binnen geweest. Daar word je namelijk steenrijk van. Als ik in Engeland doorbreek, dan verdien ik ook veel, maar dat is allemaal heel risicovol. En iets als jazzmuziek maken is bepaald geen geldmijn.

Toen je vijf jaar geleden stopte met optreden in Nederland omdat je het vaste rondje langs de Hollandse theaters wel gezien had, zei je dat je doodmoe was. Voor elke voorstelling dacht je: kon ik maar lekker thuisblijven. En na elke voorstelling was je zo uitgeput dat je tijdens het slotapplaus alleen maar dacht: Goddank, ik mag naar huis. Is dat gevoel nu verdwenen?
Dat heb ik nog steeds wel, maar langzaam maar zeker wordt dat minder. Maar dat is altijd als je dingen opstart, en zeker zoals nu in Engeland. Het is nogal wat om voor een onbekend publiek in een vreemde taal op te treden. Maar de manier om het minder eng te maken is nou eenmaal door het zo vaak te doen dat je er zekerder in wordt. Alleen dat is een pittige weg.

Volgens je vrienden gaat de show bij jou altijd door. Ze vertelden dat je altijd optreedt, ook buiten het podium publiek nodig hebt. Omdat je hoofd constant doorgaat. Ze zeiden zelfs dat je ontspoort als je je niet op een podium kunt uiten. Kun je die gedachten weleens stoppen?

Nee. Dus af en toe neem ik een slaappil als het echt niet anders kan. Of ik blow. Maar daar heb ik een heel strikt regime in.

Vind je het an sich wel lekker dat je hoofd de hele dag doordraait?
Nee, maar onze hersenen zitten nu eenmaal zo in elkaar dat we toch gedachten blijven produceren, of dat nou goed voor ons is of niet, daar kunnen we niks aan doen, dat is een tekortkoming van de schepping, we zijn een slachtoffer van onszelf. En dan kun je het maar beter richten op iets wat ergens toe leidt. Zoals het maken van een film of het bedenken van een voorstelling. En als dat af is, begin je met iets nieuws. Het geeft je leven ook structuur. Je komt erdoor met mensen in aanraking en het is leuk om over na te denken. Anders ga je navelstaren. En alles dooddenken.

Ben je gelukkig?
Het gaat nu wel goed met me. En dat komt volgens mij omdat ik veel aan het werk ben. Lange tijd werkte ik steeds toe naar de periode dat ik even niks hoefde. Maar ik ben erachter gekomen dat werken zelf leuk moet zijn. En hoe meer ik werk, en hoe meer ik accepteer dat dat nou eenmaal is hoe ik ben, des te ontspannender ben ik.

Denk je dat je ooit kinderen wilt?
(Begin te zingen:) I don't know. You stick around, it may show, I don't know.... Ik heb vrij slap zaad hoor. Misschien leuk voor de kop? Hans Teeuwen heeft slap zaad.

Of is je werk daarvoor te belangrijk?
Neuh, het is niet zo het werk mij zou beletten om kinderen te nemen. Je kunt de vrouw er toch voor later zorgen, haha. Dan breng ik het geld binnen. En af en toe komt papa dan even spelen met de kinderen. Dan komen ze op mijn rug zitten of zo. En dan ga ik weer naar mijn werk. Ideaal!

Stel dat je niet meer zou kunnen werken...
Dat is de hel. Niks maken is de hel. Creatieve dingen maken, dat is waar het om gaat voor mij. Als ik dat niet meer zou kunnen, is de lol er wel een beetje af.

Je houdt niet van psychologiserende interviews. Hoe zit dat met psychiaters, voel je daar wat voor?
Ik ben een tijd bij een psychiater geweest, een vrouw nota bene, en dat was heel gezellig. Het is gewoon heel veel praten totdat je denkt: jezus, wat ben ik nou weer aan het lullen. En dan hou je er weer mee op.

Ben je er een ander mens door geworden?
Weet ik niet. Het zou lullig zijn te zeggen dat ik er niks aan heb gehad. Dat geouwehoer kan inzicht geven op de lange duur. Je leert jezelf er versneld door kennen.

Wat is het meest interessante wat je over jezelf te weten bent gekomen?
... Dat ik een frele knaap ben die in principe goed is voor dieren, maar die zich realiseert dat het wel van twee kanten moet komen. Dat geldt trouwens ook voor gehandicapte kinderen. Kennelijk bestaat de indruk dat die vanzelfsprekend op mijn sympathie kunnen rekenen. Maar zo is het natuurlijk niet! Ik laat niet met me sollen, zeg!

Hij deelt zo'n tweehonderd riemen per jaar uit, zijn zalen zitten afgeladen vol en als hij een operatietje moet ondergaan, komen er in een week 20.000 brieven bij hem binnen. Frans Bauwe is één van 's lands grootste artiesten. Maar toch durft zijn vader hem niet alleen op pad te laten gaan. "Ik ben 35, dus een grote kerel. Maar voor hem blijf ik een kind."

Terwijl Frans uitgebreid door de visagiste onder handen wordt genomen, wacht de 64-jarige pa Bauer geduldig af. Een kopje koffie of thee hoeft hij niet. En als hij honger krijgt, neemt hij wel één van zijn meegebrachte boterhammetjes. Al 23 jaar brengt hij zijn zoon overal naar toe, vertelt hij ietwat vermoeid wrijvend over zijn grauwe gezicht. "Ik ben als de dood dat Frans iets overkomt. Zoals bij mijn eigen broer. Die zei: "Tot later!" En een kwartier later was hij dood. Overreden door een vrachtwagen." Het is 45 jaar geleden, maar vader Bauer denkt er nog elke dag aan. Als hij thuis zit terwijl Frans op pad is, ziet hij overal water branden, "Gekmakend is dat. Dus om mezelf rustig te houden, ga ik altijd mee. Soms van 's morgens vijf tot 's nachts drie uur. En dan heb ik ook nog suiker, waardoor ik geregeld moet spuiten op het toilet, maar alles beter dan dat Frans iets overkomt, en dat ik er dam niet bij ben."
Onder de handen van de visagiste en het oog van de camera is zijn zoon inmiddels getransformeerd van de streng kijkende, bebrilde zakenman die binnenkwam, tot de vrolijke, hard om zijn eigen grapjes lachende Frans zoals wij die kennen. "Ik ben 35, dus een grote kerel. Maar voor mijn vader blijf ik een kind. Hij weet dat ik met zevenhonderd dingen tegelijkertijd bezig kan zijn en dan veel te hard rij, soms ook nog met de telefoon in de hand. Dus daarom rijdt hij liever en zijn we altijd samen. Maar ik ben gek op mijn vader. In dit vak heb je een hoop bekenden, maar weinig vrienden. Er zijn maar heel weinig mensen die echt voor mij gaan. En aan mijn vader heb ik een heel grote vriend. Ik kan bij hem ongegeneerd een wind laten, huilen, mijn gevoelens vertellen. Hij geeft me het vertrouwde gevoel dat ik me echt overal thuis voel. Ik weet ook: mijn vader is er, dus die kan dingen in de gaten houden die buiten mijn gezichtsveld vallen. Als hij bijvoorbeeld ziet dat de beveiliging niet goed omgaat met mijn fans, dan weet hij wat hij moet doen. Dan kan gelijk de security naar huis. Want ik hou van menselijkheid. Maar als ik merk dat iemand de kantjes ervan af loopt, dan is het afgelopen. Want dan beledig je mijn fans. En daarmee mij ook.

Word je er nooit moe van om altijd aardig te doen tegen je fans? Dan staat er weer zo'n roepje geestelijk gehandicapten die met je wil zoenen...

Voor jou bestaat de term 'geestelijk gehandicapten', voor mij bestaat die niet. Ik zie alleen maar mensen. En ik hou van mensen. Als ik thuis ben, bellen ze aan voor een fotootje, en voor ik het weet, zit ik een uur met ze te lullen. Als ik naar de supermarkt ga, krijg ik een boodschappenlijst van Marís (zijn vriendin Mariska, red.) mee waar een normaal mens vijftien minuten over doet, ik twee uur. En dan ben ik nog de helft vergeten. Ik denk dat ik per jaar, zonder te overdrijven, tweehonderd riemen weggeef. Die trek ik dan uit mijn broek, dat heeft wel iets persoonlijks. Meestal bij geestelijk gehandicapten, zoals jij ze noemt, die helemaal fan van mij zijn. Ik ken iemand die hem al zeven jaar om heeft. Ik ben ook altijd bereikbaar. Al is het om half twaalf 's avonds, ik neem altijd op. Mijn deur staat voor iedereen altijd open.

Als je zo massaal aardig wordt gevonden als jij, trek je je het dan erg aan als iemand je niet zo aardig vindt? Zoals toen je voor Bananasplit Chris Zegers overviel die dat absoluut niet kon waarderen...

Nee, want ik denk dat het meer een probleem is van degene zelf. Het is niet de instelling geweest om hem te beledigen, dus ik kan daar weinig mee. Het was een hartstikke leuke grap, echt niet shockerend. Het uitgangspunt bij Bananasplit is juist dat de grappen niet kwetsend mogen zijn. We hebben bijvoorbeeld Patrick Kluivert, Sonja Bakker en Leontien van Moorsel in het ootje genomen en die vonden het allemaal hartstikke leuk. Alleen Chris Zegers dus niet. Terwijl we alleen maar een kapster roze papillotten in zijn haar hadden laten zetten, haha! Maar goed, ik snap het ergens ook wel. Een man met roze papillotten is niet bepaald een alledaagse aanblik, hahahaha! Hij is waarschijnlijk net zo ijdel als ik.

Je bent inderdaad de eerste man die ik tref die om een visagiste vraagt. Ik dacht dat jij zo gewoon gebleven was?

Ik vind verzorging niet echt te maken hebben met het gewoon zijn. Ik ben nu eenmaal ijdel en als ik op de foto ga voor een tv-gids waar heel veel mensen naar kijken, vind ik dat je er zo goed mogelijk uit moet proberen te zien. Dat is een stukje respect naar de lezers. En bij mij is het: je doet iets super en je trekt alles uit de kast, of je doet het niet. Ik hou niet van half gedreumel. En zo'n foto gaat ook vaak een eigen leven leiden. En ik wil me niet over tien jaar nog steeds ergeren en denken: goh, had ik maar een beetje poeder op gedaan.

Waar erger je je bij jezelf het meeste aan?

Aan mijn dunne haar. Ik heb zelf zo'n struisvogelenkoppie met drie haren. hahahaha! En dan wel weer heel veel borsthaar. Daar heb ik echt een gruwelijke hekel aan. Want als je werkt en veel zweet, wordt dat gewoon goor. Dus ik hou dat goed bij. Voor mijn okselhaar geldt hetzelfde. Dat vind ik ook zo'n verschrikkelijk ding. Echt smerig.

Krijg jij eigenlijk, ondanks dat het bekend is dat je supergelukkig bent in de liefde, veel slipjes van vrouwen opgestuurd?

Ik krijg soms wel brieven die hun weerga niet kennen. Maar ik kan niet zeggen wat ze schrijven. Dat vind ik niet integer. Soms schrijft iemand meer dan zes keer per week en dan wordt diegene er wel door iemand uit mijn team op gewezen dat dat niet kan.

Zijn dat dan huwelijksaanzoeken of eerder brieven met seksueel getinte fantasieën?

Dat begint heel onschuldig en eindigt bij de wildste dromen van iemand. Ik kan het me niet voorstellen, hoor. Ik ben vader van vier kinderen, dus bij mij is er gewoon geen eer te behalen. Ik ben een heel simpel simpele familieman.

Ben je dan verbaasd dat je voor sommige vrouwen toch een enorme seksappeal hebt?

Ja! Want daar kan ik me niets bij voorstellen.

Voel je je wel eens sexy?

Ik? Hahahahahaha! Nee. 'Frans the elephant man', daar komt-ie an. Hahahaha! Dat is een goeie. Nee, dat heb ik eigenlijk niet. Ik zal wel iets van seksappeal heben, anders kun je geen vier kinderen produceren, maar ik ben geen Johnny Depp. Godzilla ook niet, gelukkig. Maar ik heb over het algemeen niet het idee dat mijn fans mij als een adonis zien. Ik heb er voor het gezin en voor de gezelligheid, de sfeer, het feest.

Toch was je een tijd geleden enorm afgevallen. Was dat niet ter vergroting van je aantrekkelijkheid?

Nee joh, ik zat op dat moment alleen thuis omdat ik niet kon zingen vanwege mijn poliep. En daar stond een loopband. Toen ben ik een beetje doorgeslagen in dat hele sportverhaal. Op een gegeven moment was ik 35 kilo afgevallen. Ik woog nog maar 68 kilo. Dat was echt te weinig. Dus toen heb ik mijn Sonja Bakker-boeken aan de kant gesmeten en heb ik de Herman den Blijker-kookboeken uit de kast getrokken. En nu lijk ik op Herman, hahaha! Nu voel ik meweer lekker. Dit is gewoon mijn gewicht. Ik kreeg ook zo veel brieven van fans die dachten dat ik ziek was. Ik zag er gewoon niet meer uit als Frans.

Laatst moest je een kleine knie-operatie ondergaan, hoeveel reacties krijg jij ongeveer als zo'n bericht naar buiten komt?

Ik heb de afgelopen weken toch wel 20.000 brieven gehad. Terwijl het eigenlijk over niks gaat. Soms voel ik me daar wel eens bezwaard over. Dat vond ik ook met mijn polie. Dat werd zo'n ongelooflijke toestand. Tuurlijk was dat voor mezelf een hele klap, want ik stond aan de vooravond van vijftien shows en moest 150.000 mensen naar huis sturen. Maar er zijn ergere dingen op de wereld. Mijn meest negatieve dag is eigenlijk nog een positieve dag.

De afgelopen jaren werd je gekozen tot positiefste Nederlander. Heb je desalniettemin wel eens last van een depressie?

Ik heb nooit last van een depressie. dat komt denk ik een beetje door mijn ambassadeursschappen. Ik ben ambassadeur van Villa Pardoes en ook het Sophia Kinderziekenhuis draag ik een heel warm hart toe. Daar heb ik een tijdje geleden een meisje ontmoet, Emma heet ze. Ze is veertien jaar, maar ik had gelijk iets met haar. Ze had drie dagen ervoor gehoord dat ze lymfeklierkanker had. Ze was helemaal geestelijk weg. Ik herkende haar gevoel van angst. Ik had die angst met mijn poliepje. En ik heb toen van mijn stemdokter na de operatie een klein envelopje gekregen voor aan mijn ketting. `de dokter zei: "Al je zorgen, al je vraagtekens kun je in dat envelopje stoppen en als je er tijd voor hebt, dan haal je ze eruit." Dat envelopje heb ik toen aan haar gegeven. En van dat soort dingen krijg ik dan een heel goed gevoel. Maar wat het nou is dat ik altijd positief en enthousiast ben, ik weet het ook niet.

Marijke Helwegen zei in het programma '24 uur met...' van Wilfried de Jong dat ze haar jeugdige enthousiasme en onbevangenheid had weten te behouden doordat ze in haar pubertijd niet 'doorgezopen en doorgenaaid' was. Is dat voor jou misschien ook een verklaring?

Ik heb ook nooit de behoefte gehad om me zat te zuipen en dan vijftien vrouwen aan het spit te rijgen. Dat vind ik beestachtige taferelen. Ik verwacht van een relatie een langdurig iets. Genegenheid, en warmte over en weer. Kinderen, huis, boom, beest. En dat krijg ik niet als ik iemand tegenkom waarmee ik drie uur later gemeenschap heb en daarna denk: hoe heette ze ook al weer? Ik hou gewoon van heel simpele dingen. Dat zijn namelijk de meest waardevolle
dingen.

Volgens de Quote bezit je 17 miljoen euro. Voor een optreden in Ahoy krijg je 100.000 euro. Geniet je stiekem wel van de luxe die daarmee gepaard gaat?

Ik heb gewoon mijn loon per maand en that's it. En voor de rest boeit het me niet. Tuurlijk, ik heb een mooi huis, dat is mijn droomhuis. Maar verder heb ik een heel simpel leven. Ik kom zaterdags en zondags bij ons mam en dan eten we de ruif leeg. Ik zit echt niet elke dag in een vijfsterren-restaurant. Ik heb nog altijd zoals altijd. Ik ben gewoon Frans. Ik kom nog altijd bijdezelfde frietzaak, bij dezelfde Chinees en bij dezelfde Spar. Ik zoek het allemaal niet zo ver. En al helemaal niet meer sinds het broertje van mijn vrouw doodgereden is. Hij was zestien. Dat heeft zo'n schok teweeg gebracht. Voordat dat gebeurde, was ik dag en nacht weg. Nu hoeft dat van mij niet meer. We gaan elk jaar naar Gran Ganaria op vakantie, en dan heb ik het eerlijk gezegd na zeven dagen wel weer gehad. Ik vind het daar hartstikke mooi hoor, maar het is een heel ander leven daar. Punt 1 is het allemaal Spaans daaro. En het eten is heel anders. En de temperatuur is zo hoog dat je denkt: jezusmina, als ik hier nog langer zit, ga ik dood van de warmte. Dus je zit de hele dag binnen onder de airco. En na zeven dagen strand zit het zand tot aan je strottenhoofd. Nou, dan heb ik het op een gegeven moment wel gehad. Dan verlang ik naar mijn eigen bed. En mijn eigen toilet. Want daar hebben ze van die achterlijk kleine toiletjes waardoor je knieën zitten tot aan je strot zitten. Die dingen zijn gemaakt door lilliputters. Nee, ik ben uiteindelijk toch het gelukkigst als ik het kan doen op mijn eigen w.c.

Het is inmiddels donker geworden. Vader en zoon verlaten het Hilversumse TROS-gebouw. Op wat zijn laatste krachten lijken, stuurt pa Bauer zijn zoon de duisternis in. Op weg naar de veilige haven van het Brabantse Fijnaart.

Han Peekel over de therapeutische werking van de roem. "Wordt vervolgd houdt mij levend."

TIK TAK, TIK TAK

Als je op je 39ste nog steeds niet uit je kinderwens bent en langer uitstel automatisch toch echt tot afstel zal leiden, zit er niets anders op dan die knoop door te hakken. Journaliste Nathalie Huigsloot over haar 'nu of nooit'- moederschap.

Laatst stond er een fan in de tuin van Nicks ouders. Een ander beweerde zwanger te zijn van Nick. Hebben jullie veel van dat soort extreme bewonderaars?

Simon: Er lopen aardig wat mensen rond die een heel andere manier van denken hebben dan wij, zeg maar. Sommigen leven gewoon in een fantasiewereld. Een fan zegt bijvoorbeeld tegen alle fans dat Nick elke dinsdagmiddag bij haar op visite komt. En zo zijn nog wel tientallen voorbeelden te noemen van mensen die gewoon dingen verzinnen. Waaronder dat verhaal dus van die 46-jarige mevrouw die beweert zwanger te zijn van een tweeling, van Nick. Ja, dat gaat soms ver.

Zijn jullie al wel een beetje gewend aan het succes?

Nick: Toen ik laatst na mijn vakantie aankwam op Schiphol en er twintig meisjes op me af stormden, realiseerde ik me weer goed hoe heftig het is. Ik moest ook gelijk door de douane rennen naar de auto die buiten op me stond te wachten om naar een optreden te racen. Ik landde om één uur 's middags en om drie uur stonden we alweer in Groningen op te treden.

En dan te bedenken dat jullie allebei de finale van Idols niet hebben weten te halen. Waarom besloten jullie daaraan mee te doen?

Nick: Wij hadden wat Engelstalige demootjes gemaakt en die raakten we aan de straatstenen niet kwijt. We zijn denk ik wel bij twintig platenmaatschappijen geweest, maar niemand wilde ons hebben. Een dorpsgenote van ons zong zichzelf in Idols I naar de top 30 en kreeg wel een platencontract. Toen dachten wij: misschien moeten wij onszelf ook op die manier in de kijker spelen. Uiteindelijk ben ik elfde geworden bij Idols 2 en is het balletje inderdaad gaan rollen. Jaap Buys, de manager van Jan Smit belde na de show op. Ik zei dat ik graag wilde komen praten maar wel samen met Nick omdat ik me met hem het prettigst voelde op het podium.

Simon, jij lag er in de voorronde van de voorrondes al uit. Dacht jij niet: shit, straks gaat Nick in z'n eentje doorbreken!

Simon: Ik was er niet blij mee dat ik eruit lag. Dat kwam wel als een klap. Het is toch niet leuk als ze zeggen dat je niet goed genoeg bent.

Nick: Ik zie dat nog steeds als een fout. Maar ja, als je 17.000 mensen op auditie krijgt, maak je die natuurlijk wel eens.

Simon: Diezelfde editie werd Nikkie er ook in de voorronde uit gegooid. En die heeft de afgelopen Idols gewonnen.

Nick, jij stond tijdens de auditie van Idols met je ogen strak gericht op het tapijt te zingen. "Een waardeloze presentatie", oordeelde de jury, die je toch doorliet. Hoe heb je die verlegenheid eruit gekregen?

Nick: Je raakt het vooral kwijt door gewoon elke dag op te treden. Toen ik in Idols kwam, had ik hooguit drie keer opgetreden. En dan sta je ineens voor twee a drie miljoen mensen te zingen. Dat trok ik gewoon niet. Godzijdank ben ik er uiteindelijk uitgestemd. Want dat is natuurlijk ook een enorm geluk geweest. Als ik bij de eerste tien was gekomen, had ik aan een contract vast gezeten.

Hebben jullie het succes te danken aan Jaap Buys?

Nick: Nee. Want voordat hij belde hadden wij al een muzikale geschiedenis. Simon en ik zijn op zestienjarige leeftijd bij elkaar in de klas komen zitten en toen is onze samenwerking ontstaan. Dus het is niet het bedenksel van een heel slimme platenjongen. Het merendeel van onze nummers schrijven we ook zelf. Dus het is allemaal echt wat je hoort. Sommige mensen die niet heel erg geïnteresseerd zijn, gooien alles op één hoop en noemen het palingsound. Maar wij noemen het volkspop die rechtstreeks uit ons hart komt.

Jullie zijn pas echt doorgebroken nadat jullie veel te zien waren in de reallife soap van Jan Smit. Was dat wel een bewuste zet van Jaap Buys?

Simon: Nee. De TROS wilde een soap over Jans leven. En wij waren Jans leven. Althans, een stukje. We zijn al heel lang vrienden met hem.

Nick: Maar natuurlijk was het wel superhandig dat we onze neus daarin konden laten zien.

Hebben jullie veel van Jan geleerd?

Simon: Ik ben wel zo'n tweehonderd keer met hem mee naar optredens geweest. Wat me met name opviel was hoe hij met het publiek omgaat. Hij is eigenlijk de grootste zanger van Nederland, maar ondanks alle hysterie gaat hij heel gewoon met zijn publiek om. Ik vind dat heel bewonderenswaardig. Hij zal nooit een chagrijnig moment hebben.

Ook Frans Bauer is zo gewoon gebleven en altijd leuk met bejaarden en verstandelijk gehandicapten. Is dat belangrijk als je populair wil zijn in jullie genre?

Simon: Als je denkt dat je je zo moet opstellen, dan ga je iemand spelen. Wij acteren niet, zo zijn wij gewoon. Natuurlijk is het soms moeilijk. Ieder mens is weleens een uurtje chagrijnig. Alleen wij mogen het niet zijn. Wij hebben alleen geen individuele banden met fans, zoals Frans Bauer. Wij nemen geen fans op de koffie zoals hij. Privé vind ik privé. Ik wil thuis in mijn onderbroek kunnen lopen.

Nick: Maar wij vinden het ook ontzettend leuk om voor verstandelijk gehandicapten op te treden: dankbaar en spontaan. Zo spontaan, dat is bijna eng. Sowieso staan wij heel dicht bij de mensen omdat we in onze moerstaal zingen. We weten heel gevoelige snaren te raken. Iemand schreef ons dat zijn konijn was overleden maar dat hij, nadat hij een liedje van ons had beluisterd, helemaal was opgeknapt. Maar ook mensen die in hun leven misbruikt zijn, putten er hoop uit. En we zijn inmiddels ook de uitvaart top 10 binnen geknald.

Krijgen jullie ook wel eens verzoeken van terminale patiënten wiens laatste wens is om jullie te zien?

Simon: Als een terminale patient dat als laatste wens heeft raakt het je enorm. En zo af en toe gaan we ook op de verzoeken in. Van zo'n bezoek ben je dan een week van de rails. We krijgen heel veel van dit soort verzoeken en als we overal op in zouden gaan, zouden we elke week zo'n zwaar bezoek hebben, en dat laat onze agenda niet toe. Wel laten we altijd iets van ons horen door middel van een brief of kaartje.

Hebben Nick & Simon ook duistere kanten?

Simon: Haha. Nee.

Nick: Ik denk dat die bij mij ook ver te zoeken zijn. Als je met simpele waarden en normen bent opgegroeid, weet je dat je niet te gek moet doen.

Laten we even een testje doen hoe rock-'n-roll jullie zijn. Snuiven jullie weleens?

Nick: Nee, nooit de behoefte daartoe gevoeld ook.

Simon: Ik heb vier jaar als barkeeper gewerkt en het onder mijn neus zien gebeuren. Maar ik heb liever een kater van de drank dan de angst dat je ouders je met coke ontdekken.

Piercings of tatoo's?

Simon: Het trekt me wel, maar ik durf het niet.

Nick: Straks krijg je spijt.

Wanneer waren jullie voor het laatst stomdronken?

Simon: Dat moet vorig jaar zijn geweest. Omdat we zo veel optreden kan dat maar één of twee keer per jaar.

Nick: Ik hou van pure wodka. Dat is behoorlijk rock-'n-roll, toch? haha.

Wel eens een stevig robbetje gevochten?

Simon: Nee. Iedereen die met mij zou vechten, zou winnen.

Aantal bedpartners?

Nick: Het zijn er zo veel dat ik het niet 1-2-3 weet. Laat ik het daar op houden.

Simon: Voordat ik mijn huidige vriendin Annemarie leerde kennen, heb ik aan genoeg bloempjes geroken, maar ... ehm.... ik zit even te denken of Annemarie dit interview ook gaat lezen. Laat ik zeggen: genoeg om ervaring te hebben. Maar nu doen we beide niks meer.

Ook zonde eigenlijk. Dan ben je popidool met hordes vrouwelijke fans, en dan hou je je handen thuis....

Nick: Ja, maar wij zijn veel meer afgeschermd dan je zou denken. Wij komen nog amper in contact met ons publiek omdat het anders een chaos wordt. Bij elk optreden staat beveiliging en als wij aankomen, loodst die ons zo snel mogelijk naar onze kleedkamer. Wij zitten daar samen met onze chauffeur, dat is meer een realistisch beeld. Ik wil niet zeggen dat we eenzaam zijn, maar wel een beetje afgeschermd.

Simon: Ik zie het meer als grappig wanneer meisjes flauw vallen en aan het gillen zijn.

Nick: Je moet ook beseffen dat wij momenteel toch in een soort glazen huis zitten. We worden heel goed in de gaten gehouden door iedereen. Als ik nu dronken op een stoep gevonden wordt, maakt iemand een foto met zijn mobieltje en zet het op internet. Ik ben wel eens in een gekke bui 's nachts met 200 over de weg gescheurd, maar nu komt er een persbericht als je dan een bekeuring krijgt. Dus doe ik dat nooit meer. Al is er niemand op de weg, dan nog hou ik het binnen de perken. En hetzelfde geldt voor heel simpele dingen. Als ik iets te dichtbij met een meisje sta te praten, zie ik meteen allemaal mobieltjes in mijn ooghoeken opkomen.

Is dat ook waarom jullie zo hechten aan Volendam, waar ze met artiesten als Jan Smit , Jan Keizer en Piet Veerman wel wat gewend zijn? Ik las dat Nick een huis zeven minuten rijden verwijderd van Volendam zelfs al te ver weg vindt.

Nick: Het was wel drie minuten rijden van het dorp. Dat vond ik inderdaad al veel te ver. Ik kan het dorp niet verlaten.

Simon: Alles is hier te vinden. Onze families, alle vrienden, zwembaden, bowlingbaden, het uitgaansleven, supermarkten, alles is er gewoon. Je zou je leven lang in Volendam kunnen wonen zonder het dorp te verlaten.

Is Volendam veranderd sinds de brand in discotheek De Hemel?

Simon: Het heeft het dorp misschien niet eens hechter gemaakt, maar het besef hoe hecht het is kwam wel naar boven. Het is een heftige tijd geweest. Nick heeft vanaf 2 januari een maand in een kunstmatige coma gelegen vanwege zijn longen. In die tijd maakte ik alle begrafenissen mee. Dat is allemaal langs Nick gegaan. Het klinkt heel gek, maar het was wel weer een soort van voordeel dat hij lichamelijk iets had.

Nick: De zwarte wolk boven het dorp, de ontreddering, die is langs mij heen gegaan. Maar inderdaad, zoals Simon zei, je merkt dat Volendam heel hecht is. Daarom vind ik het ook wel verfrissend dat mijn vriendin van buiten Volendam komt. Zij heeft daardoor een heel andere mentaliteit, en andere normen en waarden. Als wij kennissen tegenkomen geven we niet drie zoenen of een hand, dan is het gewoon: hai. Voorstellen doen we hier ook niet. Je gaat gewoon een gesprek aan met iemand en daarna vraag je aan iemand: "wie zijn zus was dat?" En dan is het wel heel leuk als je vriendin er andere normen en waarden op na houdt. Ook al geeft dat af en toe wat botsingen.

Waar komt je vriendin helemaal vandaan dan?

Nick: Uit Monnikendam, een dorpje verderop.

"IK MAAK GRAAG VAART"

Hier kent nog niet iedereen hem, maar in het buitenland wordt interieurontwerper Marcel Wanders op handen gedragen. Maar hij wil méér. “De hartspecialist zegt regelmatig dat ik rustig aan moet doen. Maar Marcel Wanders gaat verdomme niet wandelen! Die rent!”

’Ben je altijd een knappe jongen geweest?

Nee, helemaal niet. Ik was voor mijn leeftijd heel klein, ik was verlegen, schuw en zat onder de puisten. Ik had een abonnement bij drie bibliotheken, een klassieke boekenwurm dus. Tijdens mijn hele studententijd heb ik maar drie of vier vriendinnetjes gehad. En daarna ook niet bijzonder veel. Vrouwen waren voor mij helemaal niet interessant. Literatuur, muziek, daar ging het voor mij om. Pas toen ik een jaar of dertig was, begon ik vrouwen leuk te vinden. Ik ben een laatbloeier.’

Wat is het grootste misverstand dat vrouwen over mannen hebben?'

Dat mannen weten hoe het moet. In huwelijken die de kracht en het gewicht van de tijd weten te doorstaan, is het bijna altijd de vrouw die beslist. Vrouwen staan met beide benen op de grond, terwijl mannen dromers zijn en altijd de schijn hoog houden. Ook als ze gescheiden in een flatje in Geuzenveld zitten met een zielig matras en een goedkope televisie van de Makro, dan nog weet een man de schijn op te houden. Terwijl hij in het weekend echt met zijn ziel onder zijn arm loopt, hoor. Ga maar eens bij de McDonald's kijken: al die gescheiden mannen met de kinderen die ze even een dagje hebben. Je hart breekt. Vrouwen communiceren makkelijker dan mannen en delen hun dagelijkse dingen sneller met anderen. Die neiging hebben mannen niet. Die willen graag cool en collected overkomen en hebben zoiets van: het is allemaal onder controle. Het gevolg is natuurlijk dat je niks te vertellen hebt. En als vrouwen érgens een hekel aan hebben, dan is het daaraan. Een man die niks zegt. Dat is echt het ergste wat er is. Maar als ik de hele dag al geluld heb en thuiskom, heb ik geen zin om nóg meer te lullen.’

En dan vraagt je vrouw: schat, waar denk je aan?'

Ja. Vrouwen willen hun verhaal doen. En de man denkt aan niks en wil haar verhaal eigenlijk niet eens horen. Dat is het huwelijk ten voeten uit. Als zij vraagt: waar denk je aan?, dan antwoordt hij: aan niks. Geen wonder dat die vrouw na een tijdje denkt: hij denkt aan een andere vrouw! Maar dat is helemaal niet waar. Hij denkt aan niks. Of hij denkt gewoon aan zijn auto. Maar hij heeft helemaal geen zin om daarover te praten. Bovendien, die vrouw ziet hem aankomen. Ah nee hè, niet weer die auto. Dat gezeik ook over die auto. Ik word er gek van! Daarom zijn mannen het liefst samen met andere mannen. Want daar doen zich dit soort problemen nooit voor. Ik heb jaren op kantoor gezeten met mannen. Nou, er is nooit een man geweest die aan mij vroeg: waar denk je aan? Never.'

Wat trekt je dan toch in vrouwen?'

Vrouwen zijn enig, lekker, leuk, geestig en ad rem. Ik vind oudere vrouwen trouwens leuker dan jongere. Mijn eigen vrouw is in haar oudere versie mooier, boeiender, interessanter en aantrekkelijker dan in haar jonge versie. Terwijl ze in haar jonge jaren echt een lekker stuk was. Maar een vrouw die veel weet en het leven kent, is altijd interessanter. Jonge vrouwen zijn nooit een bedreiging voor oudere vrouwen die zich goed verzorgen.’

Is vreemdgaan leuk?'

Vreemdgaan is eigenlijk alleen leuk als je vrouw ook vreemdgaat. Anders moet je er niet aan beginnen. Want ik weet wel dat vreemd gaan heel slecht is voor je relatie.’

Dus daar ben je klaar mee? 'Je weet nooit of je ermee gestopt bent.

Dat is een heel lastig onderwerp natuurlijk, vreemdgaan. Er zullen weinig mannen zijn die dat op een verjaardag waar hun schoonzus bij zit zullen bespreken.’

Waarom gaan mannen vreemd, denk jij?'

Omdat ze willen neuken. Een man wil een shelter, food, pussy and other pussy. Dat is gewoon een instinct, ze kunnen het niet laten. Maar het gaat de man er in ieder geval niet om zijn vrouw te kwetsen. Het meeste vreemdgaan is volstrekt betekenisloos. Maar omdat vrouwen seksueel heel onzeker zijn, is met name dat gezeik met die seks zo'n ontzettend probleem.’

Wanneer moet je je zorgen gaan maken als vrouw? Als je een tijdje geen seks hebt en minder dan drie keer per week vrijt?‘

Als je als vrouw gewoon drie keer per week seks hebt met je man, dan heb je in ieder geval geen probleem. Dat denk ik wel.’

Wat vind je ervan dat vrouwenbladen tegen hun lezers zeggen: als je geen zin hebt, moet je zin maken?

'Vanuit een mannenstandpunt bezien is het toe te juichen dat die bladen dat zeggen. Ik vind ook dat vrouwen beter hun best kunnen doen. Zo moeilijk is het niet en het betekent niet zo veel. Maar goed, het is voor mannen anders. Voor vrouwen betekent seks intimiteit, geven en nemen en warmte. Geilheid ook wel, maar dat staat niet voorop. Bij mannen wel. Voor hen is het gewoon lustbevrediging. Dus daar moet je als stel op een of andere manier een middenweg in zien te vinden.’

En hoe draagt de man zijn steentje bij?'

Open up. Dat heb ik inmiddels wel geleerd. Hoe vaker je zegt dat je aan niks zit te denken, hoe moeilijker het wordt. Vrouwen willen aandacht, vrouwen willen dat je naar ze luistert, vrouwen willen nieuwe schoenen, vrouwen willen lunchen, maar ze willen vooral praten. Nou, dat moet je allemaal doen. Zo werkt het.’

Ben je nu verliefder op je vrouw dan tien jaar geleden?'

Ja, dat denk ik wel ja. Ik vind het wel altijd heel vervelend dat ik geneigd ben om mijn vrouw voor lief te nemen. Ik heb een hele leuke vrouw hoor. Wel heel complex, echt een tough cookie. Ik denk ook wel eens: waarom heb ik niet gewoon een makkelijke muts. Maar moeilijke vrouwen zijn leuker.’

Wat maakt een vrouw nog meer aantrekkelijk?'

Het begint met een kijk op de dingen. Je moet of een totaal andere kijk op het leven hebben, of dezelfde. Alles daartussen kan niet. En je zoekt altijd naar intelligentie, humor en relativeringsvermogen. Ze moet er ook goed uitzien, dat is logisch. Eigenlijk niet te doen; ze moet een hoer zijn, intelligent, een baan hebben, goed kunnen koken en op je moeder lijken. Want mannen houden heel erg van zorgzame vrouwen.’

Als je het vanuit de man bekijkt, ontwikkelen vrouwen zich dus eigenlijk in de verkeerde richting. Ze worden eerder assertiever dan zorgzamer...'

Dat is waar veel mannen van in de war raken, en waarom veel huwelijken mislukken. Het zou stupide zijn om te zeggen dat die ontwikkeling niet goed is, maar het probleem is dat vrouwen aan de ene kant een volkomen logische, vanzelfsprekende en ook terechte behoefte hebben om zich maatschappelijk te ontwikkelen, maar op een zeker moment gefrustreerd raken door de kinderwens. Dat schijnt een diep hormonale behoefte te zijn. En die verstiert alles. Sodemieter nou toch eens op met die kinderen! Kinderen zijn niet leuk, kinderen zijn vervelend, handenbinders, kosten geld, daar is niks aan. Ik ben ervan overtuigd dat je een heel rijk huwelijk kunt hebben zonder kinderen. Veel rijker zelfs dan met.’

Waarom ben je eraan begonnen dan?'

Nou ja, ik ben er gewoon ingerold. Mijn vrouw was op een dag zwanger. Zij wilde wel de zorg op zich nemen, dus zei ik: laten we het maar doen dan. Ik heb nooit iets met de opvoeding te maken gehad. Eigenlijk nu pas. Ik begon het pas leuk te vinden toen ze een jaar of tien waren. Tot die tijd vond ik het echt een ramp. Hoofdzakelijk omdat ik de aandacht van mijn vrouw miste. Dat is ook een belangrijke reden waarom mannen vreemdgaan. Want die vrouw is altijd maar met die kinderen aan het kutten. Om gek van te worden.’

Vind je het wel leuk om dingen van jezelf terug te zien in je kinderen?'

Dat vind ik helemaal niet leuk. Ik zie alleen maar mijn slechte kanten. Mijn oudste dochter van 14 lijkt veel op mij. Die kan zich overal in verliezen. Die is net als ik erg op consumptie gericht. Ik heb zes jaar niet gedronken, maar dat doe ik nu toch weer. En stoppen met roken lukt al helemaal niet. Zelfs toen ik met kanker in het ziekenhuis lag, rookte ik nog. Met cocaïne ben ik wel echt gestopt. Maar die mateloosheid heeft mijn dochter ook. Die gaat roken en drinken, dat wordt nog een heel verhaal.'

Je dochters groeien op in de stad. Merk je dat aan ze?'

Het zijn stadskinderen, echte Amsterdammers. Ik zeg wel eens gekscherend: kom, we gaan in het Gooi wonen of in Drenthe. Ik heb namelijk altijd heimwee naar het platteland. Nou, dan word ik totaal uitgescholden. Sodemieter op ouwe lul, ben je gek geworden?! Het zijn hele assertieve kinderen. Ze zijn totaal anders dan de even oude kinderen van mijn broer. Dat zijn echt van die provinciaalse braveriken. Die zijn met hele andere dingen bezig, praten anders, minder snel, minder gewiekst.'

Dus eigenlijk is de stad voor de ontwikkeling van je kinderen wel goed? Ik dacht altijd dat het platteland leuker was omdat ze dan voor de deur kunnen driewielen?'

Dat heb ik ook altijd gedacht. En ik zie er ook wel voordelen in omdat je ze zo goed kunt beschermen. Maar het is eigenlijk beter voor de ouders dan voor de kinderen. Die willen ze graag opvoeden in een soort Hollandse teneur van in een colonne naar de middelbare school fietsen, met regenpakken tegen de wind in. Je wilt de kinderen de hectiek, de onveiligheid en het gevaar zo lang mogelijk besparen.'

Ben je gaandeweg de rit erg veranderd?'

Je leert dingen. Je wordt ouder. Ik heb jarenlang heel ruig geleefd, maar op een gegeven moment is het ook niet meer te combineren met je werk. Op een bepaalde manier moet je je lezer recht in de ogen kunnen kijken, vind ik. Als je er een heel leven naast hebt waar je niet over kunt schrijven, dan doe je ook jezelf tekort, eigenlijk. Je moet, zoals psychiater Van Dantzig ooit zei, in de waarheid staan, leven met jezelf. Dan word je vanzelf rustig, ook als je zo neurotisch bent als ik. Daarnaast schijnt het ook zo te zijn, dat meiden in eerste instantie op hun vader vallen. Ze zoeken jongens die op jou lijken. Dat is ook wel een reden om een toontje lager te zingen. Anders zitten ze met zo'n schoft als ik. En dat gun je je eigen dochters ook weer niet.

'Het einde van je dubbelleven is dus niet door de liefde voor je vrouw ingegeven?'

Jawel. Ook. Je kunt met iemand trouwen en pas tien jaar later beslissen: dit is mijn vrouw. Je kunt er in groeien, zal ik maar zeggen. Wij hebben vrij vaak op het punt gestaan om uit elkaar te gaan. En ik heb haar ook veel verdriet gedaan, maar we zijn toch nog steeds bij elkaar. Maar waarom blijf je nou bij elkaar? Niet voor de kinderen, want die zijn groot genoeg inmiddels. Ook niet voor de belasting. Of omdat we samen een bedrijf hebben. Maar het huwelijk is toch iets waar je aan begint. Goede tijden, slechte tijden. En je raakt op een gegeven moment aan elkaar gewend. Het is eigenlijk net als met een hond; je raakt ook ontzettend gewend aan een hond. Het is gewoon jouw hond, klaar. Zo is het met een huwelijk ook. Je moet het uitlaten, je moet het verzorgen en je moet ermee spelen, het houdt nooit op.'

"Daar kan ik echt om janken. Vanochtend heb ik daarom jankend doorgebracht."
Wat is er zo bijzonder aan Margarita?
"D'r sproetjes, d'r neusje, d'r voetjes, d'r fijne vormpje. Alles. De manier waarop ze kon stralen. Ik kan me herinneren, toen ze een keer een avondtoilet liet maken, dat ze als een echte femrne fatale tevoorschijn kwam. Ze is de ware voor mij."
Vreet je nu dan alle koningshuisbladen en tv-programma s in de hoop een glimp van haar op te vangen?
"Nee. Absoluut niet. Ik zag laatst per ongeluk een foto van haar in De Telegraaf. Dat was een hele nare foto. Ze leek wel platgespoten. Ik herkende mijn eigen vrouw niet."
Heb je ook nog steeds jullie trouwring om?
"Niet meer. Die heb ik op een gegeven moment huilend aan mijn moeder gegeven."
Het ene moment zeiden jij en Margarita: 'We will stick together till the end. Niemand komt tussen onze liefde voor elkaar.' Het volgende moment was ze ineens bij je weg. Wat is er nu eigenlijk gebeurd?
"Ik weet niet precies hoe dat in haar hoofdje heeft gespeeld. De druk van de familie was heel groot. En Margarita is een bang vogeltje. Haar moeder was een nymfomane, een beetje een triest figuur. Op de verjaardag van Trix heeft ze dan zo'n rode broek aan waarbij je kunt liplezen. Irene wil met iedereen naar bed. Toen Margarita twaalf was en van school thuis kwam stond haar moeder Herman van Veen te pijpen. Nou, Margarita weigert tot op de dag van vandaag naar een theatershow van die man te gaan."
Maar hoe ging dat dan? Op een dag kwam Margarita thuis en zei: 'Ik ga terug naar de familie?'
"We waren in Nederland voor haar verjaardag. Die vierden we bij mijn moeder. Want die is veel meer een moeder voor Margarita dan Irene ooit is geweest. We logeerden in een hotel in Amsterdam. We waren alletwee doodop van alle ellende. Margarita voelde zich niet lekker. Plotsklaps wilde ze alleen naar de film. Ze moest even ontspannen, zei ze. En had even een adempauze nodig. Toen vertrouwde ik het eigenlijk al niet meer. De volgende dag zouden we samen terugvliegen naar Frankrijk. Maar zij was er niet. Ik kreeg haar niet meer aan de telefoon. Niks. En ik móést terug. Sindsdien heb ik haar niet meer gezien of gesproken. Zij heeft nu een nieuw huis van een half miljoen, een nieuwe auto, ik heb helemaal niks meer. En als het om alimentatie gaat, stelt ze de scheiding uit. Maar dat is Trix. Dit doet Margarita niet."
Heb je Margarita wel eens geslagen?
"Wat is dat voor een vraag! Nee, natuurlijk niet. Nooit! I took care of her."
Lieg jij wel eens?
"Nooit!"
Gebruik je wel eens drugs?
"Ik rook wel eens een stickie. Hoe moet ik anders slapen!"
Waarom viel Margarita op jou?
"Omdat ik groot was. Dat vond ze sexy. En rijk, intellectueel en snel. Ze was gelijk head over heels. Ik kwam elke dag met een bos bloemen thuis. Of met een cheeseburger. Die vond ze heerlijk. Zelfs midden in de nacht. Al was het half vijf, daar ging ik weer, een cheeseburger voor d'r halen. Of koken. Ik deed van alles. Ramen lappen, dweilen."
Wat is er niet leuk aan jou?
"Ik ben te lang. Als ik kleiner was geweest en twee wratten op mijn neus had gehad, was er niet zo veel jaloezie van haar familie geweest. Ik was 32 jaar, miljonair, directeur van meerdere bedrijven, ze waren gewoon stront jaloers. Ze zijn ook altijd jaloers op elkaar. Over wie er het meest in de roddelbladen voorkomt. Of in RTL Boulevard. Daar zitten ze allemaal naar te kijken. En daar bellen ze elkaar ook over. Het was allemaal jaloezie van die ordinaire pannenkoeken. Want dat zijn ze, strontordinair. Als Beatrix binnenkomt, komt er gewoon een boerin binnengelopen. Het is van geen enkel allooi. Trix rookt en zuipt ook als een ketter. Het liefst rode wijn. Dan krijgt ze zo 'n paarse mond, paarse tanden en zakt haar pruik. Hetzelfde geldt voor Willem Alexander. We zaten een keer in de vipruimte op Schiphol en Maxima was te laat. 'Het is altijd lastig die Spaansbloedige wijven', zei Alex. 'Dat beest van mij ook. Maar ja, het geeft mij wel de gelegenheid om mezelf even leeg te schijten.' Dat soort boeren zijn het. Je ziet het ook aan de handen. Adel heeft handen. Beatrix heeft biggenpoten."
Kun je voorstellen dat je de strijd tegen het koningshuis ooit opgeeft?
"Nóóit! Ik moet nog beginnen. My life has yet to begin. Ik ben het geweten van Nederland. Het is ook mijn land dat naar de verdommenis gaat. Ik buig niet voor tuig. Dat doe ik niet. De enige manier waarop je mij stopt, is met drie kogels in mijn kop."
Maar stel nou dat Margarita nooit meer bij je terugkomt?
"Als dat gebeurt, word ik gek."

Op een schaal van 1 tot 10, hoe gelukkig ben jij?
Dat wisselt heel erg tussen de drie en de negen. Ik geloof dat in mijn geval geluk toch wel een geslaagde vlucht is, een beetje weg van de dagelijkse dingen. En dat kan in het werk zijn of door met mijn bootje over de Amstel te varen met een fles witte wijn, een muziekje, en een leuk vriendinnetje.
Wanneer is het een drie?
Dat komt als ik die afleiding niet heb. Dat ik denk: waar gaat het eigenlijk allemaal over? Wat is het toch één grote eenzame exercitie. Maar soms zijn er van die geluksmomenten dat alles op zijn plaats valt. Door seks, liefde, drank, drugs of als het werk goed gaat.
Wat vind je het lekkerst? Drank, XTC of coke?
Coke vind ik niks. Coke gebruik ik hooguit 1 a 2 keer per jaar als correctie. Als ik echt te dronken ben geraakt. XTC vind ik wel lekker. En ik drink wel veel, maar ik drink het op weinig momenten.
Heb jij al een midlifecrisis gehad?...

Mijn definitie van een midlife crisis is dat je wakker wordt en denkt: ik ben 45 en nou zit ik hier met mijn vrouw, die toch ook niet meer de allermooiste is. In het huis, dat ik eigenlijk nooit had gewild. En dat lawaai wat van boven komt, zijn mijn kinderen. En toen ik 17 jaar geleden aan die baan begon had ik toch gedacht dat ik dat maar twee jaar zou doen. Dan denk je opeens: ik moet hier uitbreken. Dan word je verliefd op de secretaresse van het naburige bedrijfspand. En dan ga je een XTC pil slikken op een feestje en blijf je bij haar slapen. En dan denk je dat je verliefd op haar bent en zeg je tegen je vrouw dat je bij haar weggaat. En tegen de kinderen dat je ze zal blijven zien en dat je van ze zal blijven houden. Dat heb ik allemaal niet. Ik ben nooit in een web verstrikt geraakt.
Hoe komt dat dan?
Door het gewoon niet aan te gaan. Ik heb geen langdurige relatie, wisselende banen en geen kinderen.
Ben jij een foute man?
Ik heb nu toevallig mijn sieraden niet om, maar soms draag ik zo'n dikke Boedha-ketting. Ik heb een cabriolet. Ik zie er redelijk vaak behoorlijk bruin uit. En ik ben een ontzettende flirt. Het zijn alle aspecten van de foute man.
En vriendinnetjes achterlaten die gebroken zijn.
Nee, dat dan weer het minste geloof ik. Want met alle vrouwen met wie ik een langdurige relatie heb gehad, heb ik nog steeds contact.
Ik had het idee dat Manuela Kemp helemaal...
Mja, Manuela is daar wel een uitzondering in.
Loretta Schrijver is toch ook behoorlijk gecrasht?
Nou ja.. goed.. Kijk, na mij is het gewoon minder leuk... Nee, dat is flauw. Sommigen crashen misschien wel ja. Maar net zoals ik niet vind dat ik verantwoordelijk ben voor het geluk van degene die met mij is, ben ik ook niet verantwoordelijk voor het ongeluk van degenen die niet meer met mij is.
Eén type foute man is de vrouwenverslinder die heimelijke gevoelens heeft voor mannen. Zou het misschien kunnen dat je biseksueel bent, of homo?
Ik heb dat vroeger wel gedacht. Ik heb me zelfs voorgenomen om het te zijn. Ik was toen een jaar of 18, en had ontzettend veel mannen achter mij aan die zeiden: "jij bent wel zo maar jij weet het nog niet." Toen dacht ik: misschien moet ik me er eens toe zetten. Maar ik red het gewoon niet.
Nee?
Nee. Ik heb het echt geprobeerd. Dan ging ik 's avonds weg en dan dacht ik: nu ga ik eens niet op meisjes letten, maar op jongens. Hoe ingewikkeld is het? Nou ja, en na tien minuten was ik het alweer vergeten.
Ooit gekust met een man?
Jawel. Vaak genoeg. Met drank op zoen ik makkelijk.
En naar bed?
Nee, zover is het niet gekomen.
Dus het is niet ze dat je geen relaties hebt die tot de dood duren omdat je stiekem homo bent. Wat is het dan? Bindingsangst?
Een vriendin van mij zei: "waar wind je je over op? Sommige mensen schrijven een boek, andere mensen schrijven korte verhalen. Jij bent gewoon van de korte verhalen. En als jij uiteindelijk aan het eind van je leven 100 korte verhalen hebt is dat toch net zo mooi als dat een ander drie romans heeft?" Maar ik zou het ook heel erg leuk vinden als het er ooit van zou komen. Om bij wijze van spreken te trouwen.
Wat zoek jij in een vrouw?
Ik zoek vermaak in een vrouw. Dus plezier. Ik zoek ook correctie. Géén aanbidding in ieder geval. Wat ik ook prettig vind, is dat ze af en toe een heel klein beetje op mij let. En ik zoek kameraadschap. Het samen tegen de rest gevoel.
Nog een andere eigenschap van de foute man: zodra de relatie stabiel wordt, verdwijnt de lust. Herken je dat?
Als de buit echt meegesleept is in het hol en aan alle kanten gebruikt is en er komt geen spanning meer bij…ja, dat klopt.
Ben je wel een goede minnaar?
Niet overdreven. Ik ben in het seksspel niet de veroveraar die helemaal van a naar b naar c… gaat. Als het instartpunt ergens halverwege het alfabet ligt vind ik het een stuk beter.
Ben jij wel eens op een genante manier verliefd geweest?
Heel vaak zelfs. Als ik verliefd ben dan ben ik het ook volledig. Dan vind ik ook dat alles te lang duurt. Dat er bij wijze van spreken gisteren al getrouwd had moeten worden. En vind ik elke schoorvoet van de dame al ongepast.
Ben je wel eens kapot geweest van liefdesverdriet omdat het niet wederzijds was? Nooit. Maar eerlijk gezegd ben ik wel zo'n laffe hond dat ik pas schaak op het moment dat ik weet dat de dame ook te schaken valt.

28 oktober 2004: Ex-teievisieprincipaal en thans uitgever Bert 'Bertolucci' van der Veer speelde afgelopen week zijn belangrijkste troefkaart van het seizoen. Zijn met veel bombarie aangekondigde boek Miss America van Nathalie Huigsloot werd tijdens een grote presentatie onthuld ten overstaan van een select gezelschap uit de wereld van de film en de media. Nathalie zelve staat tussen televisieproducent Gijs van de Westelaken van Column Producties BV (I.) en scenarioschrijver Theodor Holman. Huigsloot, die in haar boek de beroemde televisiecorrespondent Max Westerman in ongunstige tinten schildert, bleek de ideale netwerkster te zijn op deze drukbezochte presentatie. Beroemde kennissen hebben kan overigens ook nadelig werken: in hun toespraak zag het duo Holman en Van de Westelaken kans om zowel de auteur (zij was ooit medewerkster van Column Producties) als haar uitgever Bertolucci tot op het bot te beledigen - iets waar de eveneens aanwezige Theo van Gogh (op foto twee rechts van Nathalie) zich bijzonder vrolijk over maakte. Zo zou volgens de toespraak van het tweetal de schrijfster zich tijdens haar dienstverband voor Column Producties volop te buiten zijn gegaan aan drank, snuif & seks (maar vast niet met Holman), en zou Bertolucci zeer onlangs, na afloop van de uitreiking van de Televizierring, met de AVRO-kapstok de liefde hebben bedreven, zijnde het enige object-met-damesmantel dat niet luidruchtig tegen Van der Veers avances protesteerde. Tot zo ver de meest schandelijke passages. Column Producties BVbleek eveneens verantwoordelijk te zijn voor het televisieprogramma Testbeeld, een journalistiek vehikel van Veronica. Ook aan dit programma was Huigsloot indertijd verbonden, en twee beroemde ex-collega's van haar maakten deze avond hun opwachting. Wij doelen hier op de beide Quootjes Jort Kelder en Eric Smit - links de hoofdredacteur, rechts diens adjunct. Theodor Holman sprak met een mengeling van jaloezie en bewondering over de oplage van Smits boek De broncode, waarvan naar verluidt zo'n 35.000 exemplaren zouden zijn
weggezet.
Onder de overige gasten ontdekten we Fuck Her Madly-hoofdredacteur Erik Noomen, die het boek vooraf had gelezen en in het geheim adviezen had gegeven, plus de beroemde single Cindy Hoetmer, die als altijd alle mannen stond te verachten. De beide Spunkies jan Hoek en Renske de Greef tot slot, die te gast waren bij hun gloednieuwe uitgever Oscar van Gelderen, stonden te trappelen van ongeduld om het bejaarde gezelschap op een royale dosis Drionpillen te trakteren.

'op de plaats rust'. Dan is het een handpalm. Dan kunnen we ook de koude Noordzee in gaan. Dan kan ie bijna negatief worden, dan wordt het echt een knopje. En in erectie, er zijn wel exen die met centimeters in de weer zijn gegaan…eh.. 17 centimeter. Daarnaast heb ik een buitengewoon curieuze vorm. Laat ik het zo zeggen, ik zou door Chiquitta gesponsord kunnen worden.
Ben je een laatbloeier op seksueel gebied?
Ja, heel erg. Ik was natuurlijk een lelijk pubertje, een puistenkoppie tot in mijn studententijd. Ik ben eigenlijk pas op gang gekomen nadat ik de vruchtbare leeftijd al verre gepasseerd was. Vrij recent eigenlijk ja. Ik heb bijvoorbeeld ook bijna nooit iemand versierd.
Georgina?
Nee. Ik heb haar uitgenodigd voor een ritje maar dat was een ritje in een auto. Nee het is duidelijk dat Georgina, overigens wel nadat ze een hele fles Wodka naar binnen had gekanteld, mij heeft genomen. Op de mond in eerste instantie.
Wat is het vervelendst aan een relatie hebben met jou?
Ik lul de hele dag door en luister alleen naar mezelf. Ik ben een onverbeterlijke egoïst. Ik kan niet koken. Ik ben vrij matig in bed... Ik kan het niet met andere mannen vergelijken, maar ik hoor nu bijvoorbeeld weer dat ik heel slecht streel. Dat gaat allemaal net wat te hardhandig. Ik weet de gevoelige plekken maar lastig te benaderen.
Waarom verspil je je geld aan grote auto's en superdure Italiaanse bloesjes in plaats van aan een schrijnend asielzoekergezin. Zou je daar niet veel gelukkiger van worden?
Dat vind ik zo'n micro-economische Groen Links Bullshit. Ik word voorlopig nog steeds blij als ik de trap van mijn kasteel afstap en de zwanen over de vecht zie vliegen. Ik word ook redelijk gelukkig van het geluid van de vier uitlaten van mijn 400 PK sterke Ferrari-motor. Vind ik leuk. Maar je stelt wel een goede vraag, want het brengt je terug naar je eigen verantwoordelijkheid. Wanneer kies je nieuwe schoenen voor 400 euro of zeg je: ik stuur dit geld naar Azië waar ze er natuurlijk veel meer aan hebben dan ik aan mijn 37ste paar schoenen. Maar om je leven op te offeren als een kluizenaar of een martelaar aan het geluk van anderen … nou ja, laat ik het zo zeggen: zo sterk ben ik karakterologisch niet.
Je hebt een tijdje in therapie gezeten. Wat was je probleem?
Ik ben natuurlijk een egoïstische, ijdele halve nicht en dat heeft zijn zwaktes. Maar omdat ik in een relatiecrisis zat en van alle kanten te horen kreeg dat het tijd werd om eens met iemand te gaan praten die er voor heeft doorgeleerd, ben ik bij een psychiater beland. Die dokter, die mij natuurlijk een deerniswekkende figuur vond, zei: 'stel je grenzen.' Nou, dat heb ik gedaan, en mijn toenmalige kon aanstonds haar koffers pakken.
Was er niet een soort rode draad in je leven dat bij die sessies kwam opborrelen?
Nee. Wat erg hè. Misschien heb ik ook daar weer niet geluisterd.
Wat vind je lastig aan het leven?
Nou dat het eindig is. Er zijn momenten dat ik in een relatiecrisis zat en dacht; nou laten we maar stoppen. Het hoeft voor mij niet zo nodig meer. Ik ben zó ongelukkig, zó verdrietig, zó ver af van het einddoel: het eeuwige geluk, het paradijs, dat wat mij betreft ik nu wel neergeschoten kan worden. Bijna suïcidaal. In de zin van; als ik nu tegen een boom rij, nou ja, dan hebben we een berichtje in de krant van vijf regels, het zij zo. "Toch nog onverwacht heengegaan mislukte playboy enzovoort." Maar ik vind de triestigheid dat alles tot niks leidt.
Zie je jezelf met een klein Jortje op schoot?
Ik denk wel dat het heel leuk zal zijn. Jawel. Mensen zullen denken: hij kan niet fietsen, zal ook wel niet kunnen sporten, dus hij zal ook wel niet kunnen neuken, en waar komt dat kind dan vandaan? O ja, en ik kan niet dansen. Ik ben ook onhandig met kinderen, weet niet waar ik het beet moet pakken en het wordt pas handelbaar als er een soort van logische tekst uitkomt. Maar ik geloof dat je met je eigen kind anders bent. Ik ben bijvoorbeeld wel heel goed met de katten van Georgina, vergis je niet. Ik ben heel close. Vooral met de doofstomme. Daar ben ik heel goed mee.
En die aai je dan ook?
Ja, ja.
En kan je dat ook met Georgina. De hele dag een beetje mutsen, elkaar over de rug kriebelen en luieren?
Nee dat doe ik niet. Ben je me daar besodemietert. Hallo? Rug kriebelen doe ik in het paradijs wel, dat komt nog wel. Nee, daar heb ik geen geduld voor. Dat vind ik ook van een burgerlijkheid, er zijn al zoveel mensen die elkaar de hele dag over de rug lopen te kriebelen, dat zijn al die werkloze zeurpieten waar het land kapot aan gaat.
Je hebt nu een jonge vrouw en een grote auto. Zit jij in een midlifecrisis?
Dat zou best kunnen. Maar als dit een midlife crisis is mag ie wat mij betreft nog lang duren.

Maar ouderen zijn eenzaam. In Japan hebben ze er zelfs een knuffelrobot voor uitgevonden. Als de bejaarde klaagt: 'Ik voel me niet zo lekker vandaag', antwoordt acht kilo staal: 'Waarom rust u niet wat uit?' en rollen robotoogjes heen en weer.
Mijn aftocht naar het bejaardentehuis is niet geheel belangeloos. Mijn doodsangst drukt op mijn levensgeluk. Oudjes kunnen die angst misschien wegnemen, in ruil voor wat sierlijke onbaatzuchtigheid. En me op de valreep van hun leven informeren over het geheim van een gelukkig bestaan.
Ik stel me voor. 'Hai. Ik kom een praatje met een bejaarde maken.'...

De balievrouw kijkt me niet begrijpend aan.
'Die zitten toch verlegen om een praatje?'.
De verbaasde mond zegt dat ze dat eerst even aan Corrie moet vragen. Die is alleen druk met een oma met een klompvoet die 'zomaar' haar vestje heeft uitgedaan. 'Wat hadden we daar nou over afgesproken?', vraagt Corrie. De oma zegt niks. Ik ga snel zitten. De doorgekookte wortelen en een verwarming op 45 bezorgen me een lichte flauwte.
'De directie heeft dat nadrukkelijk verboden', verwerpt Corrie mijn aanbod. 'We hebben nare ervaringen met mensen die binnenlopen, over de gangen zwalken en kamers leegroven. Goedemiddag!'
Opeens is het een obsessie. Ik moet en zal vandaag een eenzame bejaarde spreken.
'Marten Toonder! Die is eenzaam!', bedenk ik opeens. Dat heb ik wel eens op de televisie gezien. Met hernieuwde moed bel ik het Rosa Spierhuis.
'Goedemiddag. Kan ik de heer Toonder spreken?
'Nee. Die schermen we af'.
'Maar hij is toch eenzaam? Heeft hij geen zin in een praatje?'
'Nee, dat gaat echt niet'.
'Is er dan misschien een andere eenzame bejaarde in the house?'
'Die beschermen we ook. Het is nogal een kwetsbare groep, begrijpt u.'
Wel godver... Ik bel het hoofdkantoor der bejaardentehuizen.
'Goedemiddag. U spreekt met Nathalie en ik ben van de Volkskrant. Ik ben dus een dienaar van de democratie en wil vandaag graag een bejaarde spreken die mij het geheim van een gelukkig leven wil onthullen.'
'O wat leuk! Nou komt u gerust langs hoor.'
'... kan het ook telefonisch?'
Een kwartier later hang ik met een 85 jarige oma aan de lijn. En vertel haar van mijn angst om oud te worden en ooit dood te gaan. Ze zegt dat ze daar zelf geen last van heeft. Ze gelooft in reïncarnatie en is eerder nieuwsgierig dan bang voor de dood.
'En wordt u er niet ongelukkig van als u in de spiegel kijkt?', probeer ik nog. Dat wordt ze niet.
Natuurlijk is het vervelend dat je lichaam slijt, en in het begin is die rollator vreselijk. Maar wie je bent, blijft hetzelfde. Nog steeds doet ze elke dag lippenstift op, geniet ze van mooie kleren en valt ze qua uiterlijk bij haar leeftijdsgenoten niet uit de toon.
'Weet je kind', zegt ze. 'Je moet niet wachten tot het geluk bij je aanbelt. Je moet eropuit. Maar je moet het geluk ook niet najagen, dan maakt het zich razendsnel uit de voeten. Ken jezelf, kijk wat je capaciteiten zijn, probeer niet het onmogelijke te bereiken, maar ervaar. Dan pas krijg je gevoelens van gelukzaligheid. Ik zeg altijd: Het geluk zit in jezelf. Het kon zich niet beter verstoppen'.
Ik geloof dat ik heel gelukkig met zo'n oma zou zijn.